"میتسوی کیمیا" پلاستیک های تجزیه پذیر را برای مبارزه با آلودگی توسعه می دهد

با تشدید چالش های زیست محیطی، آلودگی پلاستیکی به عنوان یک نگرانی حیاتی جهانی مطرح شده است. چشم انداز پلاستیک هایی که به طور طبیعی تجزیه می شوند و به زمین باز می گردند، راه حلی امیدوارکننده برای مشکل رو به رشد «آلودگی سفید» ارائه می دهد. شرکت های نوآور علم مواد در حال توسعه پلاستیک های زیست تخریب پذیر هستند که می تواند رویکرد ما به پایداری را به طور اساسی متحول کند.

پلاستیک های زیست تخریب پذیر موادی هستند که می توانند تحت شرایط خاصی از طریق فعالیت میکروبی به آب، دی اکسید کربن و سایر مولکول های کوچک تجزیه شوند. برخلاف پلاستیک های معمولی که در محیط باقی می مانند، این مواد برای تکمیل چرخه زندگی خود از طریق فرآیندهای طبیعی طراحی شده اند.

بر اساس مکانیسم های تخریب و الزامات زیست محیطی، پلاستیک های زیست تخریب پذیر به چند دسته تقسیم می شوند:

• پلاستیک های زیست تخریب پذیر:موادی که در محیط های طبیعی مانند خاک یا آب از طریق فعالیت میکروبی تجزیه می شوند. به عنوان مثال می توان به پلی لاکتیک اسید (PLA)، پلی هیدروکسی آلکانوات ها (PHA) و سوکسینات پلی بوتیلن (PBS) اشاره کرد.
• پلاستیک های قابل کمپوست:موادی که برای تجزیه سریع به شرایط کمپوست صنعتی یا خانگی نیاز دارند. اینها باید استانداردهایی مانند EN 13432 یا ASTM D6400 را رعایت کنند.
• پلاستیک های تجزیه پذیر:موادی که در اثر قرار گرفتن در معرض نور فرابنفش تجزیه می شوند.
• پلاستیک های اکسو تجزیه پذیر:مواد حاوی افزودنی هایی که اکسیداسیون و متعاقب آن تجزیه زیستی را تسهیل می کنند.

پلاستیک‌های زیست تخریب‌پذیر می‌توانند از منابع نفتی یا گیاهی منشأ بگیرند:

• مبتنی بر نفت:مانند PBAT (پلی بوتیلن آدیپات ترفتالات) که به دلیل انعطاف پذیری و خواص پردازشی آن ارزشمند است.
• مبتنی بر زیست:از جمله PLA مشتق شده از ذرت یا نیشکر، که ویژگی های تجدید پذیر و زیست تخریب پذیر را ارائه می دهد.

در حالی که هر دو اصطلاح به پایداری محیطی مربوط می شوند، مفاهیم متفاوتی را نشان می دهند:

• پلاستیک های زیست تخریب پذیربدون توجه به منبع مواد، بر قابلیت تجزیه تمرکز کنید.
• پلاستیک های زیستیبر مواد گیاهی که ممکن است زیست تخریب پذیر باشند یا نباشند تاکید کنید.

میکروارگانیسم ها نقش مهمی در تجزیه پلاستیک های زیست تخریب پذیر از طریق عمل آنزیمی ایفا می کنند. این فرآیند شامل:

1. چسبندگی میکروبی به سطوح پلاستیکی
2. ترشح آنزیمی برای هیدرولیز مولکول های پلاستیک
3. جذب اسیدهای آلی حاصله
4. تبدیل متابولیک به دی اکسید کربن و آب

نرخ تخریب به طور قابل توجهی بر اساس عوامل محیطی از جمله دما، رطوبت، سطح اکسیژن و فعالیت میکروبی متفاوت است.

• تجمع زباله های پلاستیکی را کاهش می دهد
• آلودگی محیط زیست را به حداقل می رساند
• از اقتصاد دایره ای از طریق کمپوست پشتیبانی می کند

• الزامات محیطی خاص برای تخریب موثر
• آلودگی احتمالی جریان های بازیافت پلاستیک معمولی
• خطر دفع نادرست به دلیل تصورات غلط در مورد تجزیه پذیری زیستی

پلاستیک های زیست تخریب پذیر به طور فزاینده ای در موارد زیر استفاده می شوند:

• کشاورزی:لایه های مالچ و گلدان های نهال که در خاک تجزیه می شوند
• بسته بندی مواد غذایی:کیسه های جمع آوری زباله های آلی سازگار با سیستم های کمپوست

• محیط استفاده مورد نظر
• الزامات عملکرد
• شرایط تخریب
• اثرات زیست محیطی چرخه حیات

• توسعه جایگزین های پلاستیکی مبتنی بر زیست
• نوآوری در فناوری های بازیافت
• تحقیق در مورد روش های تولید کربن خنثی

با افزایش آگاهی و پیشرفت فناوری، پلاستیک های زیست تخریب پذیر مسیری مناسب برای کاهش آلودگی پلاستیک و ساختن آینده ای پایدارتر ارائه می دهند.